«Чикләвектә» Әхәт Гаффар /хикәя/

Чикләвек өлгердеме, без – Гыйлаҗи, Рөстәм, безнең күрше кызы Флүзә һәм мин – авылда сирәк күренәбез. Без – урманда. Башта Җиләклек урманын айкыйбыз. Әле чикләвек тәмам өлгереп җитмәгән дә була. Ашап туймаслык тәмле. Тиен кебек керт тә керт итеп чикләвек ватабыз. Ул да булмый, кич җиткән. Кайдадыр басу читендә ялгыз трактор җир сөрә башлый. Аның тавышы безгә чикерткә сайрагандай гына ишетелә. Авылга хәтле ерак әле. Әмма кичен ул шулкадәр якын тоела, тагын бер-ике атласаң, берәр бакча читәненә килеп төртелерсең кебек.

Арылган. Салам чүмәләсенә чалкан ятып, беркавым хәл җыябыз. Күз алдында күкнең төпсез коесы. Ә кое төбендә беленер-беленмәс кенә булып ай сиземләнә. Кулыңны сузсаң, шул ай синең ялгыш хәрәкәтеңнән куркып сүнәр шикелле.

Ә күкнең шәмәхә ягында бер йолдыз калка.

– Ясалма иярчен ул, – ди Гыйлаҗи.

– Юк, йолдыз, – дим мин.

– Иярчен инде, әйткәч.

– Ярар соң, синеңчә булсын.

Тынлык урнаша.

Үр астындагы тугайда ат кешнәп куя. Без йомыла башлаган керфекләрне ачабыз да камыллы кыр буйлап иңкүлектән түбән йөгерәбез. Колакта җил генә сызгырып кала. Күкрәкләр кысыла, мышныйбыз. Артта калмасын дип, мин Флүзәнең кулыннан тотып чабам. Бераздан, авыл юлына җиткәч, кинәт туктап калабыз. Буадан салмак кына җылы томан күтәрелә. Гүя сулый ул. Балык уйнап куя. Сискәнеп китәбез. Мин Флүзәгә әйләнеп карыйм. Аның дәү күзләре тагын да зураебрак ачылган. Озын сары керфекләрен – камылга, ә күзләрен ике зәңгәр чәчәккә охшатам мин аның.

– Малайлар, – ди Гыйлаҗи, – иртәгә кая барабыз?

– Җиләклеккә, билгеле, – ди Рөстәм.

– Анда чикләвек беткән ич инде. Комбайнчылар ашап бетергән.

– Күп әле. Сиңа гына җитәрлек.

– Кая инде. Бер кишәнке тапканчы, ни гомер уза. Караңгы урманга барасы иде. Биштәрләр асып.

– Ера-а-ак, – дим мин. – Адашырбыз… Берәр әбигә генә ияреп барсаң гына инде…

– Чикләвеккә иртәгә минем әби бара. Бәлки, ияртер? – ди Флүзә. – Мин әйтеп карармын.

Таралышабыз. Суынган ашны тиз генә ашыйм да, бер стакан сөт эчеп, печәнлеккә чыгып ятам. Төшемдә томырылып үскән чикләвек кишәнкесе күрәм. Чикләвеген каерып авызга кабам. Берсен ватып, сап-сары, түм-түгәрәк төшен Флүзәгә сузам. «Аша!» – дим. Ә ул көлә. Алмый, ялындырган була, янәсе! «Теләмәсәң, әллә…» Сап-сары, түм-түгәрәк төшне үзем кабам. Кабам да йөзне чытам. Чикләвек төше түгел, балан икән…

* * *

– Йә-ә оланнар, булдыгызмы? – ди Әсма әби, безне баштанаяк күзәткәч. – Ипи алгансыздыр, шәт? Урман һавасы карынны ачтыра ул.

Әсма әби картая инде. Шулай булса да, җәен-көзен урманнан, болыннан кайтып керми. Флүзәләрнең туфраксалары да, чоланнары да, келәтләре дә, базлары да гаҗәеп үләннәр, тамырлар, җиләк-җимеш, әллә нинди кайры, агач яфраклары белән тулы. Кайсы дәваланыр өчен, кайсы ашар өчен.

– Арымассызмы икән соң, оланнар? Ерак лабаса. Хәер, кечкенә чакта үзебез дә шундый иек. Күп йөрдек. Ай-һай күп йөрдек, – ди әби әллә безгә, әллә үз-үзенә.

Без аны тыңламыйбыз да. Урылып бетмәгән бодай кырын кыйгачлый ярып сузылган такыр юлдан барабыз. Каршы тау өстеннән кояш күтәрелә. Юлыбыз нәкъ кояшка илтә кебек. Тауның нәкъ түбәсенә үткәндә, кояш, тиен шикелле, кинәт күккә сикерә. Аның каравы безнең алда урман җәелә.

– Менә җиттек тә. Буш кайтмабыз, – ди Әсма әби.

* * *

–У-у-у! Менә бу чикләвек ичмасам! – Гыйлаҗи, гаҗәпләнүеннән авызын ачып, ни әйтергә белми кала.

– И-и, күп, малайлар! – ди Рөстәм һәм бер ботакны җиргә ия.

– Чү-чү, алай итмә, олан. Агачны җәберләргә ярамый. Сындырасың ич җанашымны. Ычкындыр әле, ычкындыр.

– Ә хәзер менә шулай итеп, агачның очыннан тотып… Җәберләргә ярамый.

Әсма әби, сөйләнә-сөйләнә, куаклыкка кереп югала. Флүзә дә әбисенә иярә.

Гыйлаҗи, Рөстәм, мин – өчәү генә калабыз. Чикләвекне җыймыйбыз әле. Башта туйганчы ашарга кирәк. Яфраклардан өстебезгә шыбыр-шыбыр чык тама.

– Эссе буласы бүген, – дим.

– Каян беләсең?

– Чык күп төшкән…

Тынабыз. Чокыр төбендә су табып, ипиләребезне манчый-манчый ашыйбыз. Аннары капчыкларыбызның авызын алдыбызга каратып муеныбызга эләбез дә чикләвек җыярга керешәбез. Әле аерылабыз, әле көтмәгәндә яңадан кушылабыз. Кайдадыр якында гына Әсма әбинең гөлдерек тавышы да ишетелеп китә. Флүзә дә үзенең яңгыравыклы тавышы белән бөтен урманга чыркылдап көлеп куя.

– Карале, малай, – ди Гыйлаҗи, бөрчелгән сары чикләвекләр салынган биштәргә ымлап. Ул биштәр ачыклык читендәге ялгыз каен төбендә тора иде.

– Әсма әбинеке. Ул шулай бөрчеп җыя. Авылга чүп ташып йөрми. Авыр ич аңа.

– Рахман, әйдә, болай итәбез.

– Ничек?

– Чикләвекләрен чәлеп, аңа үзебезнең бөрчелмәгәннәрен тутырыйк та качыйк… Аннан өчебезгә бүләрбез.

– Кит аннан! Белсә? Уңайсыз ич.

– Без дип кем белсен? Урман ич бу.

– Кызыгы ни тора, кызыгы!..

– Әйдә, алайса, – дим мин, начарлык эшләвебезне аңласам да.

* * *

Озак йөгерәбез. Әйтерсең лә артыбыздан шөпшә өере куа чыккан. Әсма әби артыбыздан килми микән дип, ялт-йолт каранабыз. Битләребезне ботаклар чәпәли. Рөстәмнең күлмәк җиңе эләгеп ертыла. Әмма туктаган юк, урман юлы буйлап элдерәбез генә. Агач араларыннан сузылган кояш нурлары күзләрне чагылдыра. Ул да булмый, Гыйлаҗи чыбыкка сөрлегеп абына да, бер кат мәтәлчек атып, юл уртасына сузылып ята.

– Малайлар! Туктагыз! Калдырмагыз мине!

Нык итеп бәйләгәнгә, чикләвекләребез коелмаган.

– Кая дип чабабыз соң әле? Әсма әбигә тагы безнең арттан җитү! Әйдә, әкрен генә кайтыйк, – ди Рөстәм.

Тирә-ягыма каранам. Рөстәм белән Гыйлаҗиның да күзләре уйный башлый. Агачлар биек. Юл тарайган, күптән йөрмәгәннәр, ахры, арба эзләре чак кына беленеп тора. Монда көн сүрән. Кояш агач башларын гына яктырта. Карт имәннәр, корыган ботаклар, шыңкаеп, безне эләктерергә чамалыйлар шикелле.

– Адашканбыз, малайлар.

– Син гаепле, Гыйлаҗ-мылаҗ. Син котыртмаган булсаң… – Рөстәм Гыйлаҗига селтәнә.

– Каян белим мин. Безне Әсма әби сихерләп адаштырган.

– Сихерләде ди. Черки дә үтерми ул.

– Тсс! Ишетәсеңме? Сөйләшәләр…

– Чыннан да. Киләләр ич. Монда таба киләләр, ә?

– Качабызмы, малайлар?

– Кая качасың ди. Сиздерми генә артларыннан барырга кирәк, ияреп чыгарга.

– Ә хәзергә, әйдә, качып торабыз.

Имән артына яшеренеп көтәбез. Тавышлар якынайганнан-якыная бара.

– Шым бул диләр сиңа, бәрәңге баш!

– Әсма әби ич бу, малайлар!..

Бер-беребезгә карашып алабыз. Юл борылышыннан, аркасына биштәрен асып, таякка таянган, Флүзәне җитәкләгән Әсма әби чыгып килә иде.

– Көпә-көндез бит, көпә-көндез! Үзең күрдең ләбаса, мин бөрчеп кенә җыйдым.

– Әби, Гыйлаҗилар алыштырган аны. Югалмаслар ие. Ник кайтып киткәннәр соң, ә? Ник киткәннәр?

– Гөнаһлы булма, кызым. Үз күзең белән күрмәгәч, алай димиләр. Тәүфыйклы малайлар ич алар. Җәбер-золым эшләрдәйләргә охшамаганнар. Җеннәр эше генә бу.

Флүзә белән Әсма әби күздән югалуга, әкрен генә каранып чыгабыз. Ничек монда килеп чыккан алар? Без бит озак йөгергән идек.

– Рахман, – ди Рөстәм, – бу теге әйләнмә юл түгелме соң? Бер урыннан башлана да тагы шунда килеп тоташа.

– Малайлар, ә малайлар! Әйдә, Әсма әбине куып җитәбез дә чикләвекләрен кире бирәбез, – дим мин.

– Кит аннан! Әтиләргә әйтеп, җаныңны алдырыр.

– Ә без юри генә, шаярып кына алдык диярбез.

– Ышанмас.

– Ышаныр. Әйбәт әби ул Әсма әби. Флүзә дә әйбәт, – дидем дә мин юл буйлап кызу-кызу атлап киттем.

Рәхәт. Беренче сентябрьдә мәктәпкә барган күк. Бераз баргач, урман яктырып китә. Агачлар арасындагы нурларның исәбе-хисабы юк. Үзләре зәп-зәңгәр. Флүзәнең күзе һәм күлмәге кебек зәңгәр нурлар…

Влада Семенова рәсемнәре

«Сабантуй» әдипләре: Вакыйф Нуриев

Тагын укырга:

«Сабантуй» әдипләре: Җәүдәт Дәрзаман

«Сабантуй» әдипләре: Ләбиб Лерон

«Сабантуй» әдипләре: Ләбибә Ихсанова

«Сабантуй» әдипләре: Рәшит Бәшәр

«Сабантуй» әдипләре: Алмаз Гыймадиев

«Сабантуй» әдипләре: Шәүкәт Галиев

«Сабантуй» әдипләре: Мәрзия Фәйзуллина

«Сабантуй» әдипләре: Эльмира Шәрифуллина

«Сабантуй» әдипләре: Роберт Миңнуллин

“Әй, кем бар анда?!” Булат ЗӘБИРОВ /хикәя/

Беркөнне Маратның күзләре авырта башлады. Табибка алып барганнар иде, ул:

– Әллә ни зыян юк, салкын тигән, – диде дә тамчылы дару язып бирде. Берәр атна мәктәпкә бармаска, өйдә генә утырырга кушты. Әй куанды инде малай! Зур бит инде ул, үзен генә өйдә калдырырга курыкмыйлар.

Шулай итеп, “авырып ята” Марат. Табиб абыйсы күп укымаска, телевизорны да аз гына карарга, ә компьютерга бөтенләй якын килмәскә кушты. Әмма табибның сүзләре бер колагыннан керде, икенчесеннән чыкты малайның. Әтиләре эштән кайтып кергәнче компьютер каршыннан китмәде, рәхәтләнде генә! Ашыйсы килсә, яисә күзенә дару саласы булганда гына  урыныннан кубып алды.

Ә бер көнне ашыгычлык белән шешәләрне буташтырды – тиешсез  дару тамызды. Әй әчетергә тотынды күзләре, үрле-кырлы сикертте малайны! Кран янына йөгереп килеп, салкын су белән юа башлаган иде, кинәт… артында ниндидер аяк тавышлары ишетте. Борылып карады – беркем дә юк! Тагын су агыза башлаган иде, бүлмә ишеге шапылдап ябылган кебек булды…

Малайга бик куркыныч булып китте. Ичмасам, күзләрен дә ача алмады – бигрәк нык авырта иде шул! Марат кармаланып кына караватын эзләп тапты да бөгәрләнеп ятты. Менә тагын аяк тавышлары ишетелде… Алар әле якыная, әле ерагая… Тәгаен, бүлмә буйлап кемдер йөри иде!  Аннары ниндидер бер хатын-кыз шаркылдап көлеп җибәрде.

Марат бөтенләй караватына сеңде – куркуыннан нишләргә дә белмәде.

– Әни-и… – диде ул әкрен генә, үз тавышын үзе танымыйча.

– Әниең, әниең, – диде теге тавыш, тик ул әнисенекенә һич тә охшамаган иде.

– Сәрия апамы?

– Сәрия апа, Сәрия апа…

Аларның өйләренә чит кеше кергән… Кем ул? Ни кирәк аңа?

– Полициягә хәбәр итәм… – дип пышылдады Марат, телен көчкә кыймылдатып.

– Мин дә… – дип көлде теге тавыш.

Малай үзен акылдан яза баргандай хис итте:

– Кем бар анда? Ни кирәк сезгә? – дип чак әйтә алды.

– “Карга Кәриме капкадан кереп  китте” дип мең тапкыр кабатлый аласыңмы? Түлке буташтырма! Аннары чыгып китәм…

Марат кабатлый башлаган иде, сүз саен буташты, аннары яңадан башлады. Шулай күпме утыргандыр…

Әтисе белән әнисе кайтып кергәч, куркуларыннан егылып китә яздылар. Караватта бөкләнеп утырган килеш, әле алга, әле артка чайкала-чайкала, Марат әллә нинди бәйләнешсез сүзләр такмаклый иде. Үзенең күзләре кып-кызыл, чәчләре як-якка тырпайган… Әниләре улына ташланды, әтиләре “Ашыгыч ярдәм” чакырырга чыгып чапты… Маратның үзен дә, күзләрен дә чак саклап калдылар.

…Әти кеше улының компьютер каршына утырмаячагына ышанмаган иде шул. Үзенә сиздерми генә күзәтү камерасы урнаштырып, аны интернетка тоташтырган иде. Кирәк тапса, малай белән скайп аша сөйләшеп алырга да уйлаган иде. Тик интернетның ул битенә, ялгышып, ниндидер бер кыз килеп кергән. Килеп кергән дә, хәлне аңлап, малайны шаяртып алырга булган. Тик әлеге шаярту чак кына аяныч хәлгә китермәде шул…

«Сабантуй» әдипләре: Ләбибә Ихсанова

Тагын укырга:

«Сабантуй» әдипләре: Рәшит Бәшәр

«Сабантуй» әдипләре: Алмаз Гыймадиев

«Сабантуй» әдипләре: Шәүкәт Галиев

«Сабантуй» әдипләре: Мәрзия Фәйзуллина

«Сабантуй» әдипләре: Эльмира Шәрифуллина

«Сабантуй» әдипләре: Роберт Миңнуллин

«Сабантуй» мәзәкләре

***

— Сезнең гаиләдә нинди машина?

— Бездә алар икәү. Дөрес, икесе дә әнинеке — тегү һәм кер юу машиналары…

* * *

Әнисе — унынчы класста укучы улына:

— Син дәресләреңне әзерләдеңме? Әгәр дә юк икән, хәзер урындыкка менеп басам да, колагыңны борам.

 

* * *

Алты яшьлек Алмаз, яше дә тулмаган энесенең нәрсә әйтергә теләвен бер ничек тә аңлый алмагач, әнисеннән:

— Әни, ә син аның татар икәненә ышанасыңмы? — дип сорый.

 

* * *

Ике ир-ат сөйләшә:

— Синең балачактагы берәр хыялың тормышка аштымы?

— Берсе ашты. Әти мине чәчемнән тарткан чагында пеләш булырга хыялланган идем.

 

* * *

— Йоклау буенча син — тургаймы, әллә — ябалакмы?

—  Мин — аю. Иртә ятам, соң торам, әмма барыбер йокым туймый.

 

* * *

Мәктәптә — укытучы:

— Алмаз, дөресен генә әйт әле, бу иншаны кем язды?

— Бик әйтер идем дә, белмим шул. Кичә йокларга иртәрәк яткан идем шул.

* * *

Алмаз дустына кунакка килә. Караса, дусты эте белән шахмат уйнап утыра.

— Ай-яй, синең этең нинди акыллы икән, — дип шаккатып карап тора.

— Каян килеп акыллы булсын инде — ул мине бары тик бер тапкыр гына отты әле.

«Конус башлы, сәнәк куллы…» Алмаз Гыймадиев /хикәя/

“…Самат авыл читендәге ташландык йортка килеп кергәндә караңгы төшкән иде инде. Малай, кармаланып, шүрлектән шәм алып кабызды. Иске киезләр түшәлгән ятакны эзләп тапты. Инде, ниһаять, ятарга әзерләнгәндә генә…”

Бу китапны миңа бер генә көнгә күрше кызы  биреп торган иде. “Озак тотма, сораучылар күп”, – диде. Укып кына карыйм, дип тотынган идем, һич аерылып китә алмыйм. Берсеннән-берсе кызыклы маҗаралар турында икән. Кайберләре куркыныч та. Куркыныч булган саен аерылып булмый, ахырын беләсе килә. Инде сәгать төнге унике тулды. Өйдәгеләр дә күптән ятып бетте. Мин аларга яктылык төшмәсен дип, өстәл лампасын гына калдырдым. Куркыныч нәрсәләрне шулай караңгылы-яктылы бүлмәдә уку кызыграк бит ул!

“…ятарга әзерләнгәндә генә каты итеп ишек шакыдылар. Саматның йөрәге туктагандай булды. Димәк, куып җиткәннәр… Кая кереп киткәнен дә күргәннәр… Малай караватыннан шуып кына төште дә, почмакта чак кына шәйләнеп торган иске шкаф ягына ыргылды. Инде ишекне шакып кына калмадылар, каерып ача да башладылар. Шәм шапылдап сүнде. Самат шкаф эченә кереп качарга ниятләгән иде, булмады, шкаф, авыр ыңгырашып, аның өстенә ишелеп төште. Малай ишектән кереп килүчеләрнең очлы башларын, сәнәккә охшаган кулларын гына күрергә өлгерде…”

Мин җыерылып килдем. Үзем куркам, үзем һаман китаптан аерыла алмыйм. Шулчак кемдер тәрәзәгә килеп бәрелде. Пыялалары чылтырап коелып төште…  Тагын, тагын чылтырады… Ничә пыяласы бар иде икән соң аның?.. Китабымны кочаклап, катып калдым. Ул да булмады, өстәл лампасы кисәктән сүнеп китте – бүлмә караңгылыкка чумды. Урам яктан ургылып кергән көчле җил өстәлдәге китап-дәфтәрләремне чәчеп ташлады. Тын алырга да куркып утыра идем, әкрен генә ишек ачылган тавыш ишетелде. Котым очып, башымны күтәрдем: конус башлы, сәнәк куллы берәүнең миңа таба якынлашуын күрдем…

…Аңыма килгәндә бүлмә эче яп-якты, әти белән әни дә, энекәшем дә минем тирәгә өелешкән иде. “Ни булды да, ни булды?” – диешәләр. Мин аларга аңлатырга тырышып карыйм, ышанмыйлар.

– Мин синең тәрәзәң шапылдап ачылганга уянып киттем, – ди әни. – Шуны яхшылабрак яп дип, гел әйтә киләм мин сиңа. Җил булса, ачыла да китә бит ул.

– Өстәвенә, телефоныңа туктаусыз смс килә. Минем бүлмәгә кадәр ишетелә, йокы бирми, сүндереп куй әле шуны дип әйтергә кереп килә идем, – ди энем. – Әнә, тагын…

Смс тавышы нәкъ пыяла чылтырап төшкән кебек ишетелә. Куркып кына тәрәзәгә борылып карадым – пыялалары урынында…

– Җил генә түгел, давыллап ява башлады әле яңгыр. Электр счетчигына бәрде, ут та сүнеп алды, – диде әти. – Ярар, иртәгә ял көне түгел, таралышыйк…

Алар чыгып киткәч тә шактый аңгыраеп утырдым әле. Китабым һаман кочагымда икән. Торып, аны тиз генә портфелемә тыгып куйдым. Иртәгә үк илтеп бирәм. Юк, юк, минем өчен түгел ул. Бүтән күземә күрсәтмәсеннәр. Беткәнмени юньлеләре…