«Конус башлы, сәнәк куллы…» Алмаз Гыймадиев /хикәя/

“…Самат авыл читендәге ташландык йортка килеп кергәндә караңгы төшкән иде инде. Малай, кармаланып, шүрлектән шәм алып кабызды. Иске киезләр түшәлгән ятакны эзләп тапты. Инде, ниһаять, ятарга әзерләнгәндә генә…”

Бу китапны миңа бер генә көнгә күрше кызы  биреп торган иде. “Озак тотма, сораучылар күп”, – диде. Укып кына карыйм, дип тотынган идем, һич аерылып китә алмыйм. Берсеннән-берсе кызыклы маҗаралар турында икән. Кайберләре куркыныч та. Куркыныч булган саен аерылып булмый, ахырын беләсе килә. Инде сәгать төнге унике тулды. Өйдәгеләр дә күптән ятып бетте. Мин аларга яктылык төшмәсен дип, өстәл лампасын гына калдырдым. Куркыныч нәрсәләрне шулай караңгылы-яктылы бүлмәдә уку кызыграк бит ул!

“…ятарга әзерләнгәндә генә каты итеп ишек шакыдылар. Саматның йөрәге туктагандай булды. Димәк, куып җиткәннәр… Кая кереп киткәнен дә күргәннәр… Малай караватыннан шуып кына төште дә, почмакта чак кына шәйләнеп торган иске шкаф ягына ыргылды. Инде ишекне шакып кына калмадылар, каерып ача да башладылар. Шәм шапылдап сүнде. Самат шкаф эченә кереп качарга ниятләгән иде, булмады, шкаф, авыр ыңгырашып, аның өстенә ишелеп төште. Малай ишектән кереп килүчеләрнең очлы башларын, сәнәккә охшаган кулларын гына күрергә өлгерде…”

Мин җыерылып килдем. Үзем куркам, үзем һаман китаптан аерыла алмыйм. Шулчак кемдер тәрәзәгә килеп бәрелде. Пыялалары чылтырап коелып төште…  Тагын, тагын чылтырады… Ничә пыяласы бар иде икән соң аның?.. Китабымны кочаклап, катып калдым. Ул да булмады, өстәл лампасы кисәктән сүнеп китте – бүлмә караңгылыкка чумды. Урам яктан ургылып кергән көчле җил өстәлдәге китап-дәфтәрләремне чәчеп ташлады. Тын алырга да куркып утыра идем, әкрен генә ишек ачылган тавыш ишетелде. Котым очып, башымны күтәрдем: конус башлы, сәнәк куллы берәүнең миңа таба якынлашуын күрдем…

…Аңыма килгәндә бүлмә эче яп-якты, әти белән әни дә, энекәшем дә минем тирәгә өелешкән иде. “Ни булды да, ни булды?” – диешәләр. Мин аларга аңлатырга тырышып карыйм, ышанмыйлар.

– Мин синең тәрәзәң шапылдап ачылганга уянып киттем, – ди әни. – Шуны яхшылабрак яп дип, гел әйтә киләм мин сиңа. Җил булса, ачыла да китә бит ул.

– Өстәвенә, телефоныңа туктаусыз смс килә. Минем бүлмәгә кадәр ишетелә, йокы бирми, сүндереп куй әле шуны дип әйтергә кереп килә идем, – ди энем. – Әнә, тагын…

Смс тавышы нәкъ пыяла чылтырап төшкән кебек ишетелә. Куркып кына тәрәзәгә борылып карадым – пыялалары урынында…

– Җил генә түгел, давыллап ява башлады әле яңгыр. Электр счетчигына бәрде, ут та сүнеп алды, – диде әти. – Ярар, иртәгә ял көне түгел, таралышыйк…

Алар чыгып киткәч тә шактый аңгыраеп утырдым әле. Китабым һаман кочагымда икән. Торып, аны тиз генә портфелемә тыгып куйдым. Иртәгә үк илтеп бирәм. Юк, юк, минем өчен түгел ул. Бүтән күземә күрсәтмәсеннәр. Беткәнмени юньлеләре…

«Бал чүлмәге» — Газиз МӨХӘММӘТШИН /хикәя/

Нәсимнең талдан бөгеп ясалган бик шәп җәясе бар иде. Ул аны авылда “тәмле тамак” дип яманаты чыккан Күпербаш Сәфәргалиеннән бер уч хөрмә белән чәнчә бармак озынлыгы казылыкка алмашып алды. Ай-һай, шәп иде җәя! Нечкә кыл җебен зыңгылдатып тартып җибәргән чакларда тыкрык малайларының күзләре дүрт була иде.

Фото: hodor.lol/post/62222/

Бер көнне шул җәя юкка чыкты. Бик нык кайгырды, ут йотты Нәсим. Ике көн буена җәясен эзләде. Баскыч асларын, кар базын, кыяр түтәлләрен актарды. Хәтта Акбай оясына да үрмәләп кереп чыкты. Юк, җәя табылмады.

Нәсим, аптырауның соңгы чигенә чыккач, чормага менеп китте. Берәр малай көнләшүеннән шунда тотып томырмады микән? Тик чормада бабасының киез эшләпәсе бар – җәя юк. Кипкән балан бүкәне асылынып тора – җәя юк. Мич торбасы янында иске бишек аунап ята – җәя… ә?.. Тукта, тукта! Әллә күзенә күренәме Нәсимнең? Бишек эчендә авызы чүпрәк белән ябылган балчык чүлмәк утыра түгелме соң? Кайдан килгән ул? Кем куйган? Үткән атнада менгәндә генә бишектә әтисенең иске киез итегеннән башка әйбер юк иде бит.

Нәсим аптырап торды-торды да чүлмәк янына чүгәләп утырды. Чирткәләп алды. Дыңгырдамый. Димәк, буш түгел. Кызык. Эчендә ни икән, ә? Беләсе иде. Нәсим чүлмәкнең авызын чиште. Чиште дә өнсез-авазсыз калды. Карау белән һушны ала торган сап-сары кәрәзле бал! Нәсимнең авызыннан сулар килде. Нишләргә соң, ә? Әллә тәмен генә белеп караргамы? Шулай шул. Тәм белүдән кемгә ни зыян. Бөтенләй ашап бетерми лә Нәсим. Ул як-ягына ялт-йолт каранып алды. Аннан тиз генә балга бармагын тыкты. Тәмле-е! Чүт телен йотмады… Әмма… әмма нәрсә соң ул бер бармак! Кече телгә дә йокмады. Нәсим аны-моны уйлап тормады, бөтен дөньясын онытып, балны өч  бармак белән сыптыра башлады. Сипкел бит Фәхрүш әйтмешли, ярылганчы бал ашады Нәсим. Ашавын ашады. Ләкин соңга таба бал да әче була башлады, Нәсимнең дә йөрәгенә шом төште. Барыбер сизеләчәк. Әнисе сизә инде аны. Нишләргә? Их, ашамаган гына булса! Нәфесенә баш була алмады. Егет эше түгел инде бу. Инде эш үткән шул. Хәйләсен табарга кирәк.

Нәсим, каш җыерып, никадәр генә уйласа да, үч иткәндәй, бер хәйлә дә табылмады. Әһә, әгәр болай итсә… Аның әнисе курыкмаска, үз хатаңны таный белергә кирәк, ди бит. Әгәр балны ашап бетергәч, бөртек тә яшерми, бөтенесен сөйләп бирсә? Әнисе ни дияр иде икән? Әгәр эш шома гына үтсә, әнисе гафу итсә, Гөлсәрия белән Ирек алдында Нәсимнең дәрәҗәсе бермә-бер күтәрелә инде…

Әтисе дә, әнисе дә Гөлсәрия белән Ирекне мактаган була. Шулар кебек акыллы бул дип, Нәсимне үгетлиләр. Тапканнар акыллы кешеләрне! Гарьлегеңнән үләрсең! Гөлсәриясе әле көч-хәл белән сигезен тутырды. Нәсимнән төгәл өч яшькә бәләкәй. Бәләкәй булса да, тәмле тамак, конфет алып кайталармы, прәннекме – аңа. Конфетын да ашасын иде – жәл түгел. Чебен тимәс чер итә. Нәсим сукканчы ук елый башлый… Ә Иреге бөтенләй җебегән. Алтыга җитеп “р” хәрефен әйтә белми. Исемең ничек, дисәң, “Игек”, ди. Сарыкны “сагык”, сыерны “сыег” дип йөргән бәндәдә нинди акыл булсын. Иреге тәлинкә ватып, Гөлсәриясе сөт түгеп макталды. Макталуын да әйтер иде Нәсим! Ничек итеп ватуларын, түгүләрен сөйләп биргәннәр, имеш! Гаепләрен яшермиләр, янәсе. Ә менә Нәсим! Нәсим берәр көнне аларны шаккатырыр әле. Тегеләрнең күз алдында балны мин ашадым дип шартлатып әйтер дә бирер. Чатнаган тәлинкә белән ярты миски сөт түгел бу! Шундый зур гаепне тансаң да урынында. Менә бу куркаклык булмый инде…

Нәсим, шуларны уйлагач, чыннан да гайрәтләнеп киткәндәй булды. Чормадагы бал чүлмәге аны икенче көнне дә кызыктырып тора иде. Бу менүендә бер кесәсенә бал кашыгы, икенчесенә икмәк сыныгы тыгып менде. Бүресе улады Нәсимнең. Ниләр генә кыланып карамады ул! Барыбер җавап бирәсе инде, дип уйлады. Балга кайнар бәрәңге дә, тозлы кыяр да манчып ашады. Аны карлыган кагына төреп тә, чи камырга төреп тә авыз итте. Пешкән шалкан белән дә кабып карады, ачы керәнен дә манчып ялады. Тик шулай да соңга таба иң әйбәте – майлы бодай күмәченә ягып ашау икән дигән нәтиҗәгә килде.

Бер атна үттеме-юкмы – балдан җилләр исте. Нәсим аптырап китте. Әллә нишләп бик тиз бетте ул. Нәсим сизми дә калды. Күп-күп кабып та ашамады инде. Әз-әз генә капты. Олы кешеләр бал дисәң – бер кими, бармак тисә, ике кими, диләр. Дөрес икән. Хәер, Нәсим бармак кына түгел, кашык белән сыпыртты бит. Бетми хәле юк.

Әнисе чүлмәкнең буш икәнен күргәч, ах-вах итәр. “Кайсыгызның эше бу, шайтаннар?” – дип сорар. Шунда Нәсим торыр да, аның күзенә туп-туры карап әйтер. Минем эш, дияр. Моны ишеткәч, теге ике черки, шаккатып, бот чабар. “Кара әле бу абыйны! Курыкмыйча ничек шулай эшләгән”, – дип уйларлар. Ул мескеннәр как белән ашаганда балның әчкелтем булуын да, кайнар бәрәңге белән капканда төчкелтем икәнен дә белмиләр әле.

Менә бер көнне әтиләре эштән кайтты. Әниләре чәй әзерләде. Бишәүләп өстәл янына утырдылар. Әниләре хәйләле генә елмайды да:

– Бүген үзегезне бик тәмле бал белән сыйлыйм әле. Телләрегезне йотарсыз. Сезне сөендерим дип, юри саклап тоттым, – диде.

Нәсимнең йөрәге жу-у итеп китте.

Әниләре чормадан бик тиз әйләнеп төште. Буш чүлмәкне шап итеп өстәлгә утыртты.

– Кайсыгызның эше бу, шайтаннар? Тамагыгыз ачмы әллә сезнең? – дип кычкырды.

Ләкин әтиләре аны туктатты.

– Ачтан дип беләсеңмени аларны. Яшьләре шундый… Кызык тоела… – диде. Аннары, нидер уйланып, Нәсим белән Гөлсәриягә карап торды. Бик озак карап торды ул. Нәсимнең маңгае тирләп бетте. Менә хәзер мине әйтер дип, коты алынды. Юк, бу минутта балны мин ашадым, дип әйтергә аның кыюлыгы җитмәде. Элекке кәпрәюе шиңгән иде инде.

Шулчак әтиләре әкрен генә:

– Бу бик ярамаган эш инде, егетләр. Шулай да әйтегез әле, кем ашады балны? Курыкмагыз – тимим. Тик дөресен әйтегез! – дип сорады.

Нәсимнең башы тагын да аскарак иелде, Гөлсәрия кызарды, Ирек мышкылдап елап җибәрде:

– Ми-и-ин… Ә-ә… Миңгәгәй бүгекне атып бәггәч, менгәнием… Бег генә тапкыг ашадым… Багмак белән… Ә-ә-ә… Бег генә тапкыг ашаганга  бетмәс дигәнием… Ә-ә-ә…

Гөлсәриянең дә күңеле йомшарып китте, ул йөзен куллары белән каплады да:

– Мин өч тапкыр… Кашыгым чормадагы иске эшләпә эчендә, – дип пышылдады.

Нәсим генә дәшмәде.

1963 ел

«Бүтән алай эшләмим…» Леонид КАМИНСКИЙ /хикәя/

— Әә-ә, синме бу, Брюквин? Кер, әйдә, кер, күптән көтәм. Күрәсеңме, нинди хөрмәт сиңа: мәктәп директоры үзе, бөтен эшен ташлап, синең белән сөйләшеп утырырга җыена!

— Мин бүтән алай эшләмим…

— Әә-ә, эшнең нидә икәнен сиздеңмени? Ни турыда сөйләшәчәгебезне беләсең, алайса?

— Бүтән алай эшләмим…

— Бер әйттең бит инде! Менә, бу кәгазьдә синең маҗараларың хакында язылган. Тоташ бер исемлек! Укысаң, хәйран калырсың! әкият герое дип уйларсың!

— Бүтән алай…

— 1 апрель көнен алыйк. Ул көнне мәктәптә булмагансың. Дөресрәге, моны укытучылар гына шулай уйлаган. Чынлыкта, көне буе парта астында утыргансың. җитмәсә, моны “1 апрель шаяруы” дип атагансың…

— Бүтән…

— 4 апрель көнне физкультура дәресендә Аняның портфелен баскетбол кәрзиненә ыргыткансың, ул Петухов башына килеп төшкән!

— Бүтән…

— 6сы көнне тарих дәресендә шаккатыргыч ачыш ясагансың: декабристларны алар барысы да декабрь аенда туган өчен шулай атаганнар икән бит!

— Бүтән…

— 11ендә тәнәфес вакытында иптәшләреңә каратэ алымы күрсәткәндә укытучылар бүлмәсенә очып килеп төшкәнсең…

— Бүтән…

— 12сендә химия кабинетына кереп, көндәлегеңне азот кислотасында эретмәкче булгансың, ярый әле, җайлы савыт таба алмагансың…

— Бүтән…

— Ә кичә әдәбият дәресендә берьюлы ике “ике”ле алгансың: берсе – әйтеп торган өчен, икенчесе – ялгыш әйтеп торган өчен: янәсе, Муму кушаматлы сыер, хуҗасының әшәкелегеннән туеп, суга ташланган… Нишләргә инде синең белән, Брюквин?! Теләсәң, яхшы укый аласың бит син! Менә, узган айда математикадан “биш”ле алгансың!

— Мин бүтән алай эшләмим…

«Мерседес» шәбрәк!» Алмаз Гыймадиев /хикәя/

Фото: pixabay.com

Фәнзиләне 713нче номерлы балалар бакчасына тәрбияче итеп билгеләделәр. Кичә генә училище тәмамлап, бүген олы тормыш юлына аяк баскан кыз сөенеп туя алмады. Берсеннән-берсе сөйкемле сабыйларны күз алдына китереп, түземсезлек белән иртәгесе көнне көтте.

Менә ул бәләкәчләр!

Борын асты аллы-гөлле булып җемелдәгән берсенең башыннан сыйпады Фәнзилә:

– Әкият сөйлимме, балалар?

– Давай! – диде зур колаклы, тимгелле битле, муенына ав­томат аскан бер малай.

– Борын-борын заманда яшәгән, ди, бер әби белән бабай, – дип сөйләп китте Фәнзилә, – аларның балалары булмаган… Шуннан әби тоткан да, камыр әвәләп, мичкә тыккан…

– Йомырикмәк килеп чыккан мәллә?

Фәнзилә, аптырап, үзен бүлдергән ак бантиклы кызга ка­рады. Ни өчендер ак бантиклы кызның колготкасы арт яктан таш тутырган төсле асылынып тора иде.

– Колобок турында сөйли, колобок! — дип шаулашты бәләкәчләр.

– Это мы знаем! – диде шулчак автомат аскан тимгелле битле малай. – Колобок соңыннан төлкегә закуска була. Да­вай бүтәнне!

– Ярар соң, – диде Фәнзилә, – тыңлагыз алайса. Диң­гез буенда яшәгәннәр, ди, карт белән карчык. Көннәрдән бер көнне бабай алтын балык тоткан…

– Беләбез! – дип кычкырган тавышка сискәнеп китте Фәнзилә. Бая борын асты аллы-гөлле булып җемелдәгән җирән малай кычкырган икән. Җирән малай “голтырт!” итеп борынын тартып куйды. Аллы-гөлле утлар юкка чыкты.

– Беләбез! — диде ул. – Балык аңа, җибәр, ди, бөтен нәрсәңне үтим, ди, и бабай ванна сорый.

– Ванна түгел, тагарак… – диде ак бантиклы кыз. Аның колготкасындагы таш идәнгә төшеп җитә язган иде.

– Да, тагарак. Аннан соң өй сорый, гараж.

– Гараж сорамый, – диде ак бантиклы кыз.

– Да, сорамый… Аннары бабай патша була.

– Бабай түгел, әби…

– Да, әби… – җирән малайның борын асты тагын җемелди башлаган иде инде.

Фәнзиләнең түземлеге төкәнде:

– Нәрсә генә сөйлим соң сезгә? – диде ул, кулын як-якка җәеп. – Бөтен әкиятне беләсез икән ич инде?

Шулчак автомат аскан малай алгарак чыкты:

– Апа, “Джип” шәбрәкме, “Мерседес”мы?

– Нәрсә, нәрсә? – Фәнзилә берни аңламый иде.

– “Джип” шәбрәк, – диде җирән малай. – Аның дүрт тәгәрмәче дә алга өстери.

– “Мерседес”та гел компьютер гына, – диде автомат аскан малай.

– Бортовой компьютер “Джип”та да бар…

– Аның каравы “Мерседес”та кондиционер…

– Ә “Джип”та климат-контроль… абыес… гур…

Фәнзилә башы әйләнә башлавын сизде.

– Апа, мин “ә” иттем, – диде шулчак ак бантиклы кыз.

– Апа, сез кияүдәме?

– Апа, Ринат миңа өйләнәм, ди…

– Апа, Динал бүген тәмәке талтты…

– Апа, апа, Гүзәл әләкче ул…

Фәнзилә ак бантиклы кызны, колготкасын алыштырырга дип, бүтән бүлмәгә алып чыгып китте. Бу минутларда әле генә әкият тыңлаган балалар дөбер-шатор котыра, автомат аскан малай “Мерседес”ның шәб­рәк икәнен аңлата алмагач, җирән малайга автоматының түтәсе белән берне менеп төшәргә дә өлгергән иде инде.

Алмаз Гыймадиев

«Яраткан почмак» Рөстәм Галиуллин /хикәя/

Туйдылар, тәмам туйдылар Фаяз белән Илнур балалар бакчасыннан. «Иртәгә бармыйм!» дип, өйләренә кайтып күпме генә еласалар да, көн саен барыбер илтәләр.

Туйдырды, тәмам туйдырды аларны почмакта басып тору. Тәрбиячене генә күр син: әнә бит, Дамир да ашап бетермәгән, аңа бер сүз әйтми, Фаяз белән Илнурны исә хәзер шәйләп ала. Соң, булмагач булмый инде тәлинкәнең төбенә төшеп. Аптырагач, Фаяз боткасын өстәл астына бушатып караган иде. Ахыры тагын шул почмак белән тәмамланды… Ярар, монысына ничек тә түзеп була. Алда бит әле йокы сәгате… Уф, тагын ишетеп алды тәрбияче апалары пышылдашып яткан ике малайны.

Туйдылар, тәмам туйдылар Фаяз белән Илнур. Түземлекләре беткәч, качарга уйладылар. Бакчадан уйнап кергәндә, киез итекләрен чистартырга дип калдылар да, тәрбияче апалары күрмәгән арада, бөтен көчләре белән өйләренә илткән тыкрык буйлап йөгерделәр. Тик барыбер ычкына алмадылар. Сатлыкҗан дигән даны чыккан Дамир, аларны күреп, тәрбиячегә әйткән икән – Гөлфия апалары артларыннан куа чыкты. Ничә көннәр буе дулаган буран тыкрыкка кар салган, шуңа да ике дус әллә ни алдыра алмады: әле берсе, әле икенчесе кар көртләренә чумып, чыга алмый мышкылдашып бетте. Шул арада Гөлфия апалары килеп җитте дә, колакларыннан тотып, бакчага, тагын да дөресрәге, газиз почмакларына алып кайтып китте.

Фаяз белән Илнур икенче көнне тәртипле күренергә тырышты. Бүген, бәлки, почмакка да басмаслар кебек иде. Юк шул, тагын булмады. Йокы сәгатендә тышка чыгып керергә рөхсәт сорады Фаяз. Юлы тәрбиячеләрнең аш бүлмәсе аша иде. Өстәлдәге тезелеп киткән тәм-томнарны күргәч, авызына сулар килде аның. Тиз генә йокы бүлмәсенә кайтып, дусты Илнурга ишарәләр белән хәлне аңлатты. Этлеккә дигәндә, Илнурдан да маһир кеше юк. Аяк очларына гына басып, теге «тәмле» бүлмәгә юнәлде алар. Тәм-томны ашык-пошык авызларына озатканда:

– Карагыз әле бу нәни каракларны! – дип, кара тавыш куптарды аларны күреп алган мөдир Мәрьям апалары.

− Эх, көн бетте дигәндә генә…

Зур шкафның бер ягыннан Фаязның мышык-мышык килгәне ишетелде:

– Ичмасам, туйганчы ашый да алмадык… – Монысы шкафның икенче ягында басып торган Илнур тавышы иде.

Икенче көнне урамда уйнаганда, алар катгый карарга килде: ничек кенә булса да моннан качарга һәм мәктәпкә барырга. Анда йоклатмыйлар да, көчләп ашатмыйлар да икән.

Ике дус шул ниятне тормышка ашырырга да кереште. Иң уңайлы вакытны көтеп, тавышсыз-нисез генә мәктәпкә шылдылар. Икенче катта шау-шу ишетеп, шунда менделәр. Анда линейка бара икән. Берсен-берсе бүлеп кычкырган тавышлар ишетеп, алар якынрак елышты. Директор, завуч һәм укытучылар – барысы да бишенче сыйныфта укучы Фаязның абыйсы Саматны, Илнурның абыйсы Ильярны дәрескә йөрмәгәннәре, икеле алганнары һәм тәртипсез булганнары өчен пыр туздырып сүгә иде. Абыйларының башлары түбән иелгән, йөзләре кып-кызыл, күзләре өметсез. Моны күреп, Фаяз белән Илнурның котлары очты:

– Монда тагын да начаррак икән! – диде Фаяз.

– Ычкыныйк яхшы чакта, – дип өстәде Илнур.

Алар тиз генә бакчаларына элдерттеләр һәм мыштым гына инде төшләренә керә башлаган, керфекләрен йому белән күз алдына килеп баскан газиз, якын почмакларына барып бастылар…

«Селфи таягы» Алмаз Гыймадиев /шаян хикәя/

Ниһаять!..

Ниһаять, ул бәхетле көн килде!

Мәннәфнең әти-әнисенә күпме ялварулары… Күпме йокысыз төннәр… Күпме бакчада чүп утаулар… Матур әдәбият уку… Көн саен чәч тарау… Йоклар алдыннан битне юулар… Берсе дә әрәмгә китмәде – Мәннәфкә селфи таягы алдылар!

Ул бәхетле көнне мәңге онытасы юк малайның. Селфины башта әбисе белән төштеләр. Әбисенең ясалма тешен чайкап маташкан вакыты иде, Мәннәф кулына уенчык пистолетын, әбисе тешен тотып төште…

Аннары малай йөгереп урамга чыгып китте. Ә-ә-нә, күрше Фәхри абзый тракторы янында мәш килә. Кып-кызыл бульдозер янында икәүләп селфи ясадылар.

Җәйге челлә. Урамда башка кеше заты күренми. Ә бит таяк үзенең функциясен әле башлады гына!

Һмм… Мәннәф кашларын җыерып бик озак уйланып торды. Кинәт аның йөзе яктырып китте. Кешеләр генә дигәнмени! Абзар тулы мал, ишегалдында күпме кош-корт чабып йөри ләбаса!

Шулай итеп, малайның телефонында берсеннән-берсе эксклюзив фотолар пәйда була башлады.

Менә Мәннәф сарыклар арасында… Менә Мәннәф бозау белән кочаклашып тора… Менә Рекс белән икәүләшеп бер колбасаны ашыйлар…

Их, әнә теге аклы-каралы яшь тавыкны да тотасы иде бит… Малай абына-сөртенә бичара кошны куа башлады. Ишегалдындагы чиләк, табаклар койма кырына тәгәрәште. Һоп! Эләкте, асыл кош! Тавык бугаз ертып кыткылдый башлады. Мәннәф исә сул кулы белән тавыкны кысып кочаклаган килеш, уңы белән таягын алга сузды: “черт”!

Кинәт малайның күз аллары караңгыланып китте, тавык кулдан ычкынды. Кемдер кисәк кенә Мәннәфнең аркасына китереп сукты! Дөресрәге, сукмады, чукыды… Артта, күзләрен акайтып, зур кикрикле сары әтәч басып тора иде. Менә ул икенче тапкыр һөҗүмгә күчте…

Мәннәф, үзе дә сизмәстән, телефонлы таягы белән әтәчнең оятсыз чыраена берне китереп орды! Телефон – бер, таяк икенче, әтәч өченче якка очты.

Ни гаҗәп, телефон ватылмады. Ә менә селфи таягының гомере кыска булды – ул үз вазыйфасын үти алмый торганга әйләнгән иде. Әрәм булмасын дип, Мәннәфнең әтисе соңрак аннан сөлге элә торган җайланма ясап куйды.

Алмаз Гыймадиев