Зөлфия Йосыфалиева шигырьләре

Тизрәк үсәсем килә!

Көн дә үлчим буемны мин,

Диварга басып туры.

Кайчан үсеп җитәрмен соң,

Булырмын зур һәм көчле?

Кишерне дә ашап карыйм,

Кашык белән шулпа да.

Нигә мин бик кечкенә?!

Гел уйлыйм шуны гына.

Әти әйтә: «Ашыкма, улым,

Күп укы һәм күп йокла.

Тиз үсәрсең, сизмәссең дә,

Көч җыелсын, тик тупла!»

Әни киертә тунымны:

– Җиңе кыскарган бит, ура!

Мин бит үсәм икән,

Көн дә түгел, сәгатьттә!

Камыр һәм песи

Әни салды зур камыр,

Ул кабара – дөбер-шатыр!

Песи килде, карады,

Йомшак итеп ялады.

Камыр әйтте: «Үпкәлим!»

Ап-ак чиләктән сикерде.

Песи качты, куркынып,

Койрыгына камыр ябышып!

Хәзер безнең песиебез

Йонлач түгел, камырлы.

Йөри өйдә тыз-быз килеп,

Ялап үзенең тәпиен!

Ялкау Марат

Иртән торгач, Марат кылана,

Күзләрен уа, исни-сылаша.

«Мәктәпкә барасым килми», – дип,

Көне буе елап ул чыга.

«Әни, – ди ул, – бүген аягым

Уңга баса, сулга басмай бит.

Мин укырга бик тә барыр идем,

Күзләрем дә һич тә ачылмый бит!»

Китапларын тутырды абыйсы,

Көндез җиткәч, Марат уянды.

Портфелен ачса – китап урынына,

Камырлы тәмле күмәч тыгылган!

Күмәчне ашап, урынга ятты,

«Арыдым, – диде, – укудан!»

Шәп бит, берни эшләми,

Тизрәк арый ялкау йокыдан.

Без бабай белән бергә

Бабай ни эшли икән дип,

Ишектән күз саламын.

Ул гәҗит укып утыра,

Мин йөгереп барамын.

Аннан соң бергәләп икәү

Чүкеч алабыз кулга.

Бабай эшли, мин булышам –

Калышмыйм әле бердә!

Пәрдәдәге песи

Минем песи – акробат,

Үрмәли ул пәрдәгә.

Йомшак кына тәпие белән

Кагыла гел чүлмәккә.

«Ярамый!» – дип кычкырам,

Тик ул мине тыңлыймы?

Шаян гына карап тора,

Миннән качып уйный ул!

Йолдыз саныйм

Бер, ике, өч, дүрт, биш, алты...

Йолдызларны саныймын.

Күктә алар бик күп шул,

Санап һич җиткермим гел!

Иң яктысын, матурын

Өзеп аласым килә.

Көндез кая качасыз сез? –

Шуны беләсем килә!

Зөлфия Йосыфалиева

Рәсем ясалма фәһем ярдәме белән иҗат ителде.